Vladimir Putin dönemi Rus dış ve güvenlik politikasında insancıl müdahale ve koruma sorumluluğu

Vladimir Putin'in göreve geldiği 2000 yılı sonrasında Kuzey Atlantik Anlaşması Örgütü (NATO) ve Avrupa Birliği (AB)'nin Doğuya genişleme politikası sebebiyle Putin, en yakın komşuları olan Ukrayna ve Gürcistan'ı NATO ve AB üyeliğinden vazgeçirme arzusu ve Ukrayna'nın doğusunda yaşayan Rus nüfusu neo-naziden, Güney Osetya'daki Rus vatandaşları ise Gürcistan hükümetinden koruma iddiasıyla bu ülkelere "insani endişeler"le müdahale etmiştir. Ayrıca bu dönemde Rusya; Ukrayna ve Güney Osetya'daki müdahalelerinde Batının Kosova ve Libya gibi insancıl müdahale ve koruma sorumluluğu adı altında gerçekleştirilen müdahalelerine atıfta bulunmuştur. Ancak 2008 Gürcistan müdahalesi ile etkili olmaya başlayan ve 2014 Kırım müdahalesi sonrasında etkileri tam olarak görülen saldırgan realizm, rus dış ve güvenlik politikasının temel unsuru haline gelmiştir. Bu sebeple Rusya hem Batının müdahalelerine hem de Batılı olarak gördüğü insancıl müdahale ve koruma sorumluluğu kavramlarına karşı çıkmıştır. Buna rağmen Rusya, kendi müdahalelerinde Batılı olarak gördüğü bu kavramlara atıf yapmaya devam etmiştir. Bu tez çalışmasında Putin döneminde Güney Osetya'dan başlayan Kırım ve Donbass ile devam eden Rusya'nın askeri müdahalelerinin ICISS raporu ışığında meşruiyetine ve Rusya'nın neden bu kavramlara atıf yaptığına ilişkin bir değerlendirme yapılacaktır.

After took office in 2000, due to the eastward expansion policy of the North Atlantic Treaty Organisation (NATO) and the European Union (EU), Putin intervened in Ukraine and Georgia, which are Russia's closest neighbours, to prevent them from joining NATO and the EU, and to protect the Russian population living in eastern Ukraine from neo-Nazis and the Russian citizens in South Ossetia from Georgia government, under the pretext of 'humanitarian concerns.' During this period, Russia also referred to the West's interventions in Kosovo and Libya under the guise of humanitarian intervention and responsibility to protect in its interventions in Ukraine and South Ossetia. However, offensive realism, which began to take effect with the 2008 intervention in Georgia and whose effects were fully seen after the 2014 intervention in Crimea, has become a fundamental element of Russian foreign and security policy. For this reason, Russia has opposed both Western interventions and the concepts of humanitarian intervention and responsibility to protect, which it considers Western. Nevertheless, Russia has continued to refer to these concepts, which it perceives as Western, in its own interventions. This thesis will evaluate the legitimacy of Russia's military interventions, which began in South Ossetia and continued in Crimea and Donbass during Putin's tenure, considering the ICISS report, and assess why Russia refers to these Western concepts.