Kentsel kamusal mekânda arayüz/ara mekân kavramı: İstanbul Taksim, Asmalımescit mahallesi örneğinde irdelenmesi

Kentte yer alan ara mekânlar, kendiliğinden aktivite ve karşılaşmaların zemini olarak mekânsal ve sosyal olarak birtakım tecrübeler sunar. Ara mekânlar ve arayüzler kent dokusu içerisinde tasarlanmayan sınırların arasında kalan iletişim ve bağlantı noktalarıdır. Şehircilik ve mimarlık arasında işlevsel bağlantı kuran bu noktalar mekân ve zamansal süreklilikleri sağlayarak kamusal yaşamı güçlü kılar. Kamu ve özel alan arasında kalmış arayüzler hiyerarşik olarak düzenlenmesi durumunda kentte esnek, geçirgen mekânlar oluşmasını sağlar. Bundan dolayı, sadece planlı üretimin dışında kalan artık alanlar değil, iyi tasarlanmış sürdürülebilir kamusal mekân tipleri için, kentin arayüz ve ara mekân potansiyelleri açığa çıkarılmalıdır. Bu araştırmada, arayüz ve ara mekân kavramları kentsel ölçekte incelenmiştir. Kamusal mekân kalitesini ölçmek amacıyla, Willliam Whyte tarafından geliştirilen Project for Public Space (PPS) Yöntemi ve Jan Gehl tarafından geliştirilen GEHL Yöntemi' nden faydalanılarak çalışma özelinde kentsel arayüz/ ara mekânlar için yeni kalite ölçütleri tanımlanmıştır. Bu kalite ölçütleri İstanbul Asmalımescit Mahallesi örneğinde irdelenmiştir. Mevcut arayüz ve ara mekânlara ait mekânsal kalite verileri incelenerek haritalandırılmıştır. Araştırma sonucunda Asmalımescit Mahallesi'nde potansiyel arayüz/ara mekânlar tespit edilerek önerilerde bulunulmuş ve mekânsal olarak tanımlanmıştır.

The in between spaces in the city offer some spatial and social experiences as the basis of spontaneous activities and encounters. In between spaces and interfaces are the communication and connection points between the borders not designed within the urban fabric. These points, which establish a functional connection between urbanism and architecture, provide space and temporal continuities, making public life strong. If interfaces between public and private areas are arranged hierarchically, it provides flexible and permeable spaces in the city. Therefore, the interface and in between space potentials of the city should be revealed, not only for residual areas outside of planned production, but also for well-designed sustainable public space types. In this research, the concepts of interface and in between space are examined on an urban scale. In order to measure the quality of public space, new quality criteria for urban interfaces / in between spaces have been defined using the Project for Public Space (PPS) Method developed by Willliam Whyte and the GEHL Method developed by Jan Gehl. These quality criteria are examined in the example of Istanbul Asmalımescit Neighborhood. Spatial quality data of existing interfaces and intermediate spaces were examined and mapped. As a result of the research, potential interfaces / in between spaces were identified in Asmalımescit Neighborhood, suggestions were made and spatially defined.