Bukkal ve palatinal yüzeylerdeki eksternal servikal rezorpsiyon kavitelerinde kullanılan restorasyon materyallerinin dişin kırılma direncine etkisi

Amaç: Bu çalışmanın amacı, üst keser dişlerin bukkal ve palatinal yüzeylerinde oluşturulan eksternal servikal rezorpsiyon (ESR) kavitelerinin, farklı restoratif materyallerle restore edilmesi durumunda dişlerin kırılma direnci üzerindeki etkisini ex vivo koşullarda değerlendirmektir. Yöntem: Toplam 81 adet çekilmiş maksiller santral diş kullanıldı. Dokuz diş, işlem uygulanmaksızın pozitif kontrol grubuna ayrıldı. Kalan 72 diş, bukkal ve palatinal olarak iki ana gruba (n=36) ayrıldı. Her ana grup, uygulanan restoratif materyale göre dört alt gruba ayrıldı: Negatif kontrol, Biodentin grubu, Ribbond grubu (Ribbond + Biodentin), EverX grubu (EverX Flow + Biodentin); n=9. Pozitif grup hariç tüm örneklere ESR kaviteleri pulpa dokusuna ulaşacak şekilde oluşturuldu ve standart kanal tedavisi uygulandı. Kanallar, ESR kavitesine kadar biyoseramik esaslı kanal patı ve gutta perka ile dolduruldu. ESR kaviteleri ilgili materyallerle restore edildi. Giriş kaviteleri kompozit ile restore edildi. Örnekler, çok fonksiyonlu çiğneme simülatöründe termal ve mekanik yaşlandırmaya tabi tutuldu. Kırılma testi, universal test cihazı ile 45° açıyla uygulanarak Newton (N) cinsinden maksimum kuvvet kaydedildi. Normallik varsayımının karşılandığı durumlarda bağımsız iki grubun karşılaştırılmasında Bağımsız Örneklem T testi, varsayımın karşılanmadığı durumlarda ise Mann Whitney U testi uygulandı. Normal dağılıma sahip olmayan bağımsız üç ve daha fazla grubun karşılaştırılması için Kruskal Wallis testi kullanıldı (p<0,05). Bulgular: Kırılma dirençleri, restoratif materyale göre anlamlı farklılık gösterdi (p<0,05). Bukkal bölgede Ribbond grubu , palatinal bölgede Biodentin grubu, negatif kontrole göre anlamlı şekilde daha yüksek kırılma direnci sağladı (p=0,005 ve p=0,044). Kavite konumuna göre gruplar arasında anlamlı fark tespit edilmedi (p>0,05). Sonuç: Restoratif materyal türü, ESR bulunan dişlerin kırılma direncini önemli ölçüde etkilemektedir. Ancak kavite konumunun (bukkal/palatinal) kırılma direnci üzerinde anlamlı bir etkisi bulunmamıştır.

Impact of Restorative Materials on the Fracture Resistance of Teeth with External Cervical Resorption Cavities on Buccal and Palatal Surfaces Objectives: The aim of this study was to evaluate the effect of external cervical resorption cavities created on the buccal and palatinal surfaces on the fracture resistance of teeth restored with different restorative materials under ex vivo conditions. Methods: A total of 81 extracted maxillary central teeth were used. Nine teeth were divided into a positive control group without any treatment. The remaining 72 teeth were divided into two main groups (n=36), buccal and palatinal. Each main group was divided into four subgroups according to the restorative material used: Negative control, Biodentin group, Ribbond group (Ribbond + Biodentin), EverX group (EverX Flow + Biodentin); n=9. In all specimens except the positive group, ESR cavities were formed to reach the pulp tissue and standard root canal treatment was applied. The canals were filled with bioceramic based canal paste and gutta percha up to the ESR cavity. ESR cavities were restored with related materials. Entrance cavities were restored with composite. The specimens were subjected to thermal and mechanical ageing in a multifunctional mastication simulator. The fracture test was performed with an Instron universal testing machine at a 45° angle and the maximum force in Newton (N) was recorded. In cases where the assumption of normality was met, Independent Samples t- test was used to compare two independent groups, while the Mann-Whitney U test was applied when this assumption was not satisfied. For comparisons among three or more independent groups without normal distribution, the Kruskal-Wallis test was employed (p<0.05). Results: Fracture resistance values differed significantly according to the restorative material used (p<0.05). In the buccal region, the Ribbond group, and in the palatal region, the Biodentin group demonstrated significantly higher fracture resistance compared to the negative control group (p=0.005 and p=0.044, respectively). No significant difference was observed between the buccal and palatal cavity locations (p>0.05).