İç mekan resimlerinde atölye kompozisyonları

Atölye kavramı, eski çağlardan beri süre gelen, sanatçının dört duvar arasında kendini daha güvende hissederek, eserlerini üretebileceği bir mekâna ihtiyaç duyma isteğiyle birlikte doğmaya başlamıştır. Resim sanatının ilk olarak ortaya çıktığı eski Mısır, Yunan ve Roma dönemlerinde, sanatçı ve zanaatçıların yapmış oldukları eserler, çalışma yöntemleri ve üslupları kapsamında örneklerle desteklenmiştir. Atölye oluşumunun ilk evresi, eski Roma döneminde sanatçıların hususi olarak kullandıkları çalışma ortamlarıyla açığa çıkmıştır. Avrupa resminde Rönesans sanatçısı Dürer'in gravürleriyle atölye kavramı, sanatçının çalışma odası üzerinden şekil almıştır. Barok dönemle birlikte, sanatçının çalıştığı ve eserlerini ürettiği yer, mekân gibi kavramlar, yerini sanatçı atölyesi tanımına bırakmıştır. Velazquez, Rembrandt, Vermeer gibi sanatçılar, yağlıboya tekniği ile ele almış oldukları figürlü-figürsüz atölye tasvirlerinde, sanatçıyı yücelten estetik algının toplum tarafından benimsenmesini sağlamışlardır. Atölye konulu tasvirleri olan sanatçılar ve temsil ettikleri akımlar, tarih sıralaması gözetilecek şekilde bir arada değerlendirilmiştir. Türk resminde incelenen atölye kompozisyonlarında ise Osman Hamdi Bey'in Ressam Çalışırken isimli eseri, Türk resminde yapılmış ilk atölye resim örnekleri arasındadır. Avrupa ve Türk resmindeki atölye betimlemeleri yapan sanatçıların eserleri ve atölye kavramının geçmişten yakın tarihe kadar olan gelişimi ile bu süreç içinde yaygınlaşması incelenmiştir. Süreklilik halinde eser üreten sanatçının, gündelik hayatını geçirdiği atölye mekânı üzerinden yapılan betimlemelerin çözümlenmeleri yapılmıştır. Atölye konulu uygulamalar kısmında; sanatçı-mekân ilişkisi içinde, soyut ve somut bağlamlar arasında kurulan köprüyü ifade edebilme amacı üzerinde durulmuştur.

The concept of studio began to emerge with the desire of the artist, which has been going on since ancient times, to feel more secure between four walls and to need a place where he can produce his works. In the ancient Egyptian, Greek and Roman periods, when the art of painting first emerged, the Works of artists and craftsmen were supported with examples within the extent of their working methods and styles. The first phase of the formation of the studio was revealed by the working environments used by the artists in the ancient Roman period. In European painting, with the engravings of Renaissance artist Durer, the concept of studio took shape over the artists study room. With the Baraque period, concepts such as the place where the artist worked and produced his Works left their place to the definition of the artist studio. Artists such as Velazquez, Rembrandt and Vermeer have ensured that the aesthetic perception that elevates the artist is adopted by the society in their studio depictions themed studio and the movements they represent were evaluated together in chronological order. In the atelier compositions examined in Turkish painting, Osman Hamdi Bey's work, Painter Working, stood out as the first studio description made in Turkish painting. The works of the artists who depicted the studio in European and Turkish painting and the development of the concept of studio from the past to the recent history and its spread in this process were examined. The analysis of the descriptions made over the studio space where the artist, who produces works in continuity, spends his daily life. In the studio-themed applications section; ın the artist-space relationship, the aim of expressing the bridge between abstract and concrete contexts has been emphasized.