Yazar "Perinçek, Doğan" seçeneğine göre listele
Listeleniyor 1 - 7 / 7
Sayfa Başına Sonuç
Sıralama seçenekleri
Öğe Çanakkale Yöresi (KB Türkiye) Erenköy ve Güzelyalı Fosil Heyelanlarının Jeolojik ve Jeomorfolojik Analizi(2018) Perinçek, DoğanBu çalışmada Çanakkale’ye bağlı Güzelyalı Köyü dolayındaki eski heyelan döküntüsü incelenmiş ve ayrıca Erenköy kuzeydoğusundaki tarihsel büyük heyelanların izleri ortaya çıkarılmıştır. Bu kapsamda, söz konusu heyelanların oluşum ve gelişim nedenlerini, jeolojik ve jeomorfolojik yöntemlerle analiz ederek, heyelanı oluşturan hazırlayıcı ve tetikleyici etmenleri belirlemek amaçlanmıştır. Bu makalede 1875 Erenköy-Çanakkale Depremlerinin tetiklediği Erenköy yakınındaki heyelanlarla ilgili veriler sunulmaktadır. Erenköy-Güzelyalı dolayındaki eski heyelanlar kompleksinin yayılım alanı Çanakkale dolayındaki en büyük heyelan alanlarından bir tanesidir. Tarihsel heyelan alanının büyüklüğü yaklaşık 3.75 km2’dir. Erenköy yakınındaki bu tarihsel büyük heyelanlar, iki karakteristik yeryüzü özelikleri ile arazide fark edilmektedir. Bunlar yamacın dibinde düzensiz biçimde dökülmüş halde yüzeyleyen kayaçların karışık bir görüntü sunması ve kaymanın geldiği tepelerde konkav ya da keskin-düz görünüşlü kesik topografyadır. 1875 Erenköy Depreminden sonraki yıllarda alanda süregelen erozyon, heyelanın yüzeydeki bazı topoğrafik verilerini kısmen silmiştir. Güzelyalı köyü yakınındaki eski heyelan döküntüsünün ise çok sayıda tekrarlayan akma (krip) tipi heyelanlarla oluştuğu düşünülmektedir. Birbiri arasında belki de yüzyıllar olan çok sayıda tekrarlanmış olabilecek bu heyelanların bazılarının bölge ve yakın dolayında tarihsel dönemlerde meydana gelmiş depremlerle yer yer tetiklenmiş olması olasıdır. Güzelyalı heyelan döküntüsü yakın geçmişte krip tipi heyelanlar olarak tekrar hareket etmiştir. Eski heyelan döküntüsü Güzelyalı yerleşim alanının kuzeydoğusundaki konutlar için tehlikeli olmaktadır. Güzelyalı Köyü’ndeki eski heyelan döküntüsü ve ilgili heyelanların ilk oluşum yaşı, Erenköy Heyelanından öncedir.Öğe Çetin Baraj Gövdesi ve Dolayının Jeolojisi ve Heyelan Araştırması(2016) Perinçek, DoğanBu çalışmanın amacı; Çetin Barajı'nın gölalanı çevresindeki yerleşim alanlarını tehdit edebilecek olası heyelanları tespit etmektir. Çetin Barajı Siirt'in Pervari ilçesi sınırları içerisinde yüksek eğimli yamaçların bulunduğu Botan Çayı (Ulu Çay) vadisine kurulmaktadır. Çetin Barajı aksı ve gölalanı allokton birimler üzerinde yer alır. Metamorfik birimlerin ekayları arasında Maden Karmaşığı bulunur. Bu birim heyelanların sebeplerinden biridir. Yamaç eğiminin çok yüksek olması heyelanların en önemli nedenidir. Bu nedene Maden Karmaşığı'nın varlığı da eklenince heyelan miktarı artmıştır. Heyelanı tetikleyecek ikinci bir neden ise depremlerdir. Botan Çayı vadisi boyunca yamaç eğiminin yüksek olmasının nedeni bölgeyi Orta Miyosen'den beri etkileyen tektonizmadır. Bölgenin devamlı yükseldiğini gösteren çok sayıda verilerden en önemlileri askıda bulunan eski nehir yatağının aşınma düzlükleri ve taraçalardır. Bunlar heyelanların göreceli yaşlarını anlamada önemli ipuçları verirler. Bölgenin yükselmesine paralel olarak nehir, yatağını derinleştirmektedir. Bu yükselme vadi yamaç eğiminin artmasına neden olmaktadır. Vadi yamaçlarının eğimi arttıkça eski heyelan döküntüsü içinde yeni, daha genç heyelanlar meydana gelmektedir. Heyelan oluşumunu takiben yamaç aşağıya akan malzemenin nehir yatağını karşı kıyı yönünde ötelediği birçok yerde gözlenmiştir. Botan Çayı vadisinin sol ve sağ sahilinde kurulu olan köylerin önemli bir kısmı eski heyelan malzemesi ve aşınma düzlüğü üzerinde kurulmuştur. Eski heyelan malzemesinin topuk veya ayak kısmından yüzeyleyen su buralarda bahçeciliğin gelişmesine neden olmuştur. Baraj gölü suyunun toplanmaya başlandığı ilk yıllarda su altında kalacak bu alanlarda toprak-kaya su doygunluğunun artmasına paralel olarak yeni heyelanlar olması beklenmektedir. Haritalanan heyelanlar göreceli yaşları dikkate alınarak 7 sınıfa ayrılmıştır. En yaşlı olan heyelan için 1, en genç olanı için 7 rakamları kullanılmıştır. 1, 2, 3, 4 ve 5 numaralı heyelanlar aktif olmayan fosil heyelanlardır. 6 ve 7 numaralı heyelanlar ise aktif heyelanlardır. Haritalanan heyelan tipleri yaş verileri dışında akma-kayma tipleri ve akan-kayan malzeme tipi dikkate alınarak sınıflandırılmıştır.Öğe Danişmen Formasyonu Stratigrafisi ve Birim İçindeki Linyit Düzeylerinin Havzadaki Dağılımı, Trakya Havzası, Türkiye(2015) Perinçek, Doğan; Ataş, Nurdan; Karatut, Şeyma; Erensoy, EsraTrakya Havzasının linyit potansiyeli havza genelinde yer altı verileri kullanılarak çalışılmıştır. Bu çalışmada TPAO, MTA ve TKİ kuruluşlarınca sağlanan çok sayıda kuyu verisi ve sismik veri kullanılmıştır. Amaç Danişmen Formasyonu (Oligosen-Erken-Miyosen) içinde yer alan linyit katkılarının ekonomik değerlendirmesini yapmaktır. Bu nedenle Ergene-Kırcasalih (Geç Miyosen-Pliyosen) formasyonlarının toplam kalınlık haritası hazırlanmıştır. Ayrıca çalışmanın ana hedefi olan ve genellikle Danişmen Formasyonunun orta kesiminde yer alan linyit katkılarının toplam kalınlık haritası hazırlanmıştır. Havzada Danişmen Formasyonu linyit katkılarının yanal değişimlerini ortaya çıkarmak için korelasyonlar hazırlanmıştır. Danişmen Formasyonu içindeki linyit katkılarına ulaşmak için ilk engel en üsteki Ergene-Kırcasalih formasyonlarının kalınlığıdır. Bu birimlerin ve Danişmen Formasyonunun kalınlık dağılımını kontrol eden faktör Orta Miyosen sırasında etkin olan Trakya Fay Sistemidir. Trakya Fay Sisteminin fay zonları üzerinde ve dolayında oluşan yükselimler üzerinde Danişmen Formasyonu aşınmıştır. Danişmen Formasyonunun tamamen veya kısmen aşındığı alanlarda, linyit katkıları da yok olmuştur. Trakya Fay Sisteminin etkisiyle oluşan yükselim alanları aşınmaya rağmen yüksekliklerini korumuşlar. Söz konusu paleoyükselim alanlarında Ergene - Kırcasalih formasyonları düşük kalınlıklarda çökelmiştir. Çalışma kapsamında gerçekleştirilen kuyular arası litoloji korelasyonları yardımıyla Danişmen Formasyonu içindeki linyit seviyelerinin yanal kalınlık değişimleri ve süreksizlikleri ortaya çıkarılmıştır. Ayrıca Danişmen Formasyonu üzerinde yer alan Ergene-Kırcasalih formasyonlarının ince olduğu kesimler saptanmıştır. Böylece linyite kolay ulaşılacak alanlar örtünün ince olduğu yerler saptanmıştırÖğe Prekambriyen yaşlı NECD fay sisteminin yeniden etkinleşmesi ve Suudi Arabistan petrol bölgesindeki önemi(2006) Perinçek, Doğan; Saner, SalihÖZ.- Orta Suudi Arabistan'ın Landsat, Radar görüntüleri, topografya haritaları ve sismik veriler kullanılarak yapısal yorumu yapılmıştır. Eldeki jeoloji haritaları bu çalışmaya somut kanıtlar sağlar. Bölgede kuzeybatıya eğimli hari-talarian güçlü bir çizgiselliğin yeniden etkinleşmiş olan Need Fay Sistemi ile bağlantılı olduğu yorumu yapılmıştır. Uzunlamasına tepeler, düz gidişli dereler, vadi ve sırtlar boyunca ötelenme ile çek-ayır havzaların varlığı sol yönlü Need doğrultu atımlı hareketinin yeniden etkinleştiğini gösteren açık kanıtlardır. Jeoloji haritası Suudi Arabistan'da Güney Gavar'dan An Nufud Havzasına kadar uzanan bölgede KB gidişli bölgesel bir çizgisellik boyunca çökel örtüsü üzerinde kuzeybatıya doğru bir çekilmeyi yansıtan kanıtlar gösterir. Suudi Arabistan'da kuzeydoğuya eğim¬li yapılar Permiyen öncesi yapıları ve Umman-Masirah gerilme rejimiyle ilişkilidir. Yeniden etkinleşen Need ger¬ilme rejimi Gavar (Suudi Arabistan), Duhan (Katar) ve kuzey-kuzeybatı eğimli diğer antiklinalleri yeniden şekil¬lendirmiştir. Kuzeybatı eğimli sol yönlü Need Fayı ilk kez Prekambriyen'de harekete geçmiş ve daha sonra muhtemelen Paleozoyik ve geç Jura dönemleri olmak üzere çeşitli kereler ve değişik şiddetlerde olmakla birlikte geç Kretase'den geç Tersiyer döneme kadar sürekli yeniden etkinleşmiştir. Bölgede Karbonifer, Geç Kretase ve Tersiyer olayları birbiri üzerine gelerek izlenir. Umman gerilme rejimi ile Masirah Ofiyolitinin yanal üzerlemesi ile bağlantılı gerilme rejimi birlikte Orta Arabistan'daki antiklinal yapıları denetleyen başlıca olaydır. Bölgenin egemen yapısal unsurları Umman ve yeniden etkinleşmiş Need tektonik rejimleriyle tutarlı olan yaklaşık D-B sıkışmalı ge¬rilme yönü gösteren K-G yönlü antiklinal eksenidir. Doğu Arabistan'da Tersiyer orojenezi sunan Umman-Masirah gerilme rejiminin etkisi, Need Fayı gibi yaşlı temel fayları boyunca hafif bir yeniden hareketlenme lehindedir. Yeniden etkinleşmiş Need sistemi, Umman ana yatay gerilme rejimi ve Masirah Ofiyolitinin Arap kıtasını üzerleme¬si birlikte Doğu Arabistan Levhasındaki yapılarda bileşik bir etki yaratmıştır. Zagros gerilme rejimi bölgede çok az bir etki yaratmış olabilir.Öğe TRAKYA HAVZASINDA, DANİŞMEN FORMASYONU İÇİNDEKİ LİNYİT KATMANLARININ POTANSİYELİNİ KONTROL EDEN JEOLOJİK FAKTÖRLER(2015) Perinçek, Doğan; Ataş, Nurdan; Karatut, Şeyma; Erensoy, EsraTrakya Havzasının linyit potansiyeli havza genelinde yer altı verileri kullanılarak TKİ Kurumu içinincelenmiştir. Bu kapsamda TPAO, MTA ve TKİ kuruluşlarının izniyle sağlanan çok sayıda kuyu verisikullanılmıştır. Havzanın tümü için Oligosen-Miyosen-Pliyosen yaşlı birimlerin kalınlık ve yapı hari- taları yapılmıştır. Amaç Danişmen Formasyonu (Oligosen-Erken Miyosen) içinde yer alan linyit sevi- yelerinin ekonomik değerlendirmesini yapmaktır. Bu nedenle altan üste doğru Osmancık Formasyonu(Oligosen) üst yapı haritası, Danişmen Formasyonu kalınlık haritası, aynı formasyonun üst sınırını oluş- turan diskordans düzleminin paleotopografya haritası, Ergene ve Kırcasalih (Geç Miyosen-Pliyosen)formasyonlarının toplam kalınlık haritası hazırlanmıştır. Ayrıca çalışmanın ana hedefi olan ve genellikleDanişmen Formasyonunun orta kesiminde yer alan linyit seviyelerinin toplam kalınlık haritası yapıl- mıştır. Havzada Danişmen Formasyonu linyit seviyelerinin yanal değişimlerini ortaya çıkarmak içinkorelasyonlar hazırlanmıştır. Danişmen Formasyonu içindeki linyit katmanlarına ulaşmak için ilk bilin- mesi gereken en üsteki Ergene ve Kırcasalih formasyonlarının kalınlığıdır. Bu birimlerin ve DanişmenFormasyonunun kalınlık dağılımını kontrol eden faktör Orta Miyosen sırasında etkin olan Trakya FaySistemidir (Perinçek, 1991). Trakya Fay Sisteminin fay zonları üzerinde ve dolayında oluşan yükse- limler üzerinde Danişmen Formasyonu aşınmıştır. Orta Miyosen döneminde meydana gelen söz konusuaşınmanın miktarı değişkendir. Bazı alanlarda Danişmen Formasyonu tümüyle aşındırılmıştır. Bu alan- larda Ergene Formasyonu doğrudan Osmancık Formasyonu üzerine oturur. Danişmen Formasyonununtamamen veya kısmen aşındığı alanlarda, linyit katmanları da yok olmuştur. Trakya Fay Sistemininetkisiyle oluşan yükselim alanları aşınmaya rağmen yüksekliklerini korumuşlardır. Söz konusu paleo- yükselim alanlarında Ergene Formasyonu havza çukurluklarına göre daha ince çökelmiştir. Bu projesonunda linyit katmanlarının toplam kalınlığının fazla olduğu yerler belirlenmiştir. Ayrıca DanişmenFormasyonu içindeki linyit düzeyleri üzerinde yer alan istifin ince olduğu kesimler saptanmıştır. Sözkonusu tespitler yapıldıktan sonra yeni ruhsat alanları saptanmıştır. Trakya Havzasında linyit potansiyelive dağılımına yönelik çalışmaların sürdürülmesi ve ileriki yıllarda Danişmen Formasyonunun fasiyesharitalarını hazırlanması önerilmektedir.Öğe Yenikapı (İstanbul) kazılarının jeoarkeolojisi - dendroknoloji ve palinoloji kullanılarak multidisipliner bir yaklaşım(2012) Perinçek, Doğan; Bozcu, Mustafa; Derman, Ahmet Sami; Meriç, Engin; Kozanlı, Candan; Akgün, Funda[Abstract Not Available]Öğe Yenikapı kazı alanının son 8000 yıllık jeoarkeolojisi ve doĞal afetlerin jeolojik izleri (İstanbul-Türkiye)(2010) Perinçek, Doğanİstanbul Boğazı'nın iki tarafını raylı tüp geçitle bağlayacak olan \"Marmaray Projesi\" için Yenikapı semtinde İstanbul Arkeoloji Müzesi yönetiminde devam eden kazılarda Bizans Dönemi limanı (Theodosius** Limanı) ortaya çıkarılmıştır. Çalışmanın amacı; kazı alanında gözlenen stratigrafik istifi anlamak, istif içinde izleri görülen doğal olayları tanımak, derlenen jeolojik girdilerin arkeolojik çalışmalara katkısını sağlayacak jeoarkeolojik verilere ulaşmaktır. Yenikapı kazı alanında çalışılan istif dokuz ayrı birime ayrılmıştır. ıstif birinci birimden yedinci birime kadar transgresif, yedinci birimden sekizinci birimin üst kesimine kadar ise regresiftir. Çalışılan çökeller günümüz öncesi son 8000 yılda meydana gelmiştir. Yenikapı'da yapılan kazılarda ayrılan dokuz birimden 6. yüzyıla, 7., 8., 9.yüzyıllara ve 10., 11. yüzyıllara tarihlenen üç ayrı jeolojik katman içinde otuziki dolayında batık gemiye rastlanılmıştır. Dördüncü birim M.S. 557 yılında olan deprem ve bunun ardından oluşan tsunami dalgaları etkisi altında oluşmuştur. M.S. 553 ve 557 yılındaki depremlerde, ıstanbul'un denize çok yakın bazı semtlerinin tsunami dalgaları altında kaldığı düşünülmektedir. Bizans Dönemi'ne ait olan 25 dolayındaki geminin batma nedeninin ise İstanbul kıyılarını etkileyen çok güçlü bir fırtına olduğu sonucuna varılmıştır. Söz konusu fırtına izlerine beş ve altıncı birimler içinde rastlanır.
