Yazar "Uygun, Arife" seçeneğine göre listele

Listeleniyor 1 - 1 / 1
  • [ X ]
    Öğe
    Mesai dışı erişilebilirliğin çalışan iyi oluşu üzerindeki etkisi: Sınır teorisi yaklaşımıyla hizmet sektörü analizi
    (Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi, 2025) Uygun, Arife; Topkaya, Özgür
    Bilgi ve iletişim teknolojilerinin yaygınlaşmasıyla birlikte, işin zamandan ve mekândan bağımsız hâle gelmesi, iş ve yaşam arasındaki sınırları bulanıklaştırmış ve sınır yönetimini zorlaştırmıştır. Çalışma saatlerinin dışına taşan iş faaliyetleri, çalışanların iş sonrası toparlanma süreçlerini ve iyi oluş düzeylerini olumsuz yönde etkilemeye başlamıştır. Bu çalışma, sınır teorisi bağlamında iş amaçlı genişletilmiş erişilebilirliğin çalışan iyi oluşu üzerindeki etkisini incelemektedir. Araştırma modelinde, iş sonrası toparlanma aracı değişken, sınır kontrolü ve ayrıştırma tercihi ise düzenleyici değişken olarak ele alınmıştır. Araştırmada nicel yöntem benimsenmiş, veriler Türkiye'de hizmet sektöründe çalışan 334 katılımcıdan çevrim içi ve yüz yüze anket yoluyla toplanmıştır. Ölçeklerin geçerlilik ve güvenilirlik analizleri SPSS programı aracılığıyla gerçekleştirilmiştir. Hipotezler ise, SPSS kullanılarak çoklu regresyon, hiyerarşik regresyon, aracılık ve düzenleyicilik analizleri, ANOVA ve ANCOVA yöntemleri ile test edilmiştir. Analiz sonuçları, mesai dışı erişilebilirlik beklentisinin hem çalışan iyi oluşu hem de iş sonrası toparlanma ile negatif yönde ilişkili olduğunu göstermiştir. Ayrıca sınır kontrolünün erişilebilirlik beklentisi ile çalışan iyi oluşu arasındaki ilişkide, pozitif yönde düzenleyici bir role sahip olduğu belirlenmiştir. Bulgular, iletişim sıklığının hem iş sonrası toparlanma hem de çalışan iyi oluşu ile ilişkili olduğunu, iletişim araçlarının ise yalnızca çalışan iyi oluşu ile anlamlı bir ilişkiye sahip olduğunu ortaya koymuştur. Bu bağlamda, mesai dışı erişilebilirlik beklentisinin çalışanlar üzerinde çeşitli olumsuz sonuçlar ortaya çıkardığı söylenebilir. Elde edilen bulgular, bu konuda hukuki düzenlemelerin yapılması, örgütsel politikaların yeniden yapılandırılması ve bireysel düzeyde sınır yönetimi stratejilerinin geliştirilmesi gerektiğini göstermektedir.