Kayhan, Hüseyin2025-05-292025-05-2920182548-091X2459-0185https://hdl.handle.net/20.500.12428/31960Türklerin Ermenilerle XI. yüzyıl başlarında Anadolu’da başlayan ilişkileri, Selçuklu hâkimiyetinin yerleşmesi ile artarak devam etti. Malazgirt Savaşı’nın kazanılmasından sonra Anadolu’da kurulan Dânişmendliler, Mengücüklüler, Saltuklular, Dilmaçlılar, Artuklular ve Sökmenliler beylikleri Bizanslıların yanında Ermenilerle de mücadele etmek zorunda kaldılar. Haçlı Seferlerinin başlamasıyla birlikte Avrupa’dan gelen Hıristiyanları kurtarıcı gibi gören Ermeniler, bu istilacıların liderlerinden aradıkları ilgiyi göremeyince bazı yerlerde Türklerin tarafını tutmak zorunda kaldılar. Türk beyleri, yönettikleri topraklarda yaşayan Ermeni halka alışageldiklerinden daha insancıl muamele ettiler. Türk idarelerinden memnun olan Ermeniler de köylerde ve şehirlerde üretici bir kitle olarak bu yeni dönemde varlıklarını devam ettirdiler.  [EN] The Turkish relations with Armenians, which began in the early XIth century in Anatolia, increasingly continued with the dominance of the Seljukians. After the victory of the Battle of Manzikert, the Beyliks of Danishmends, Menguceks, Saltuks, Dilmacs, Artuqids, Sokmens, KizilArslans, and Inals had to struggle with the Armenians. With the start of the Crusades, when the Armenians, who regarded the Christian scoming from the Europe as their saviors, could not receive a great deal of attention from the leaders of these invaders, thus, they had to ally with the Turks in certain places. Turkish beyliks treated the Armenians, who lived on the lands reigned by them, better than the Armenians were used to. The Armenians, who were satisfied with the administration of the Turks, continued their existence in the newperiod as productive communities in the villages and in the cities. trinfo:eu-repo/semantics/openAccessBeyliklerErmenilerHaçlılarBizans DevletiArtuklularResearch Article325079