Farklı sulama yöntemleri ve düzeylerinin şekerpancarında verim, kalite ve fizyolojik özellikleri üzerine etkisi

Bu çalışma, farklı sulama yöntemleri ve farklı su uygulama düzeylerinin şekerpancarı (Beta vulgaris L. cv. saccharifera) bitkisinin verim, kalite ve bitkinin yapısal özelliklerini nasıl etkilediğini belirlemek amacıyla Kütahya ilinin Altıntaş ilçesinde arazi koşullarında 2016 yılında yürütülmüştür. Araştırma tesadüf blokları deneme desenine göre üç tekrarlı olarak yürütülmüştür. Denemede iki farklı sulama yöntemi; damla ve yağmurlama yöntemleri uygulanmıştır. Sulama yöntemlerinde sulama programları bitki su tüketiminin hesaplanmasında Penman-Monteith yöntemini kullanan IRSIS paket programıyla oluşturulmuştur. Damla sulama yönteminde üç farklı sulama programı; bitki su ihtiyacının tam karşılandığı tam sulama (D1.00), hafif stres (D0.66) ve ağır stres koşullarının oluşturulduğu (D0.33) konular ve yağmurlama sulamada bitki su ihtiyacının tam karşılandığı (Y1.00) sulama uygulamaları gerçekleştirilmiştir. Deneme sonucunda; damla sulama uygulamasında verim değerleri tam sulama konusunda (D1.00) 13216 kg da-1, hafif stres konusunda (D0.66) 6794 kg da-1 ve ağır stres koşullarında (D0.33) 4292 kg da-1olarak elde edilmiştir. Bu konulara göre şeker oranları sırasıyla %16.66, %16.62, ve %18.97 olarak elde edilmiştir. Yağmurlama sulama konusunda şekerpancarı verim değeri 12464 kg da-1 olup şeker oranı %16.28 olarak belirlenmiştir.

This field study was conducted out to determine the effects of both different irrigation methods and levels on the yield, quality and development parameters of sugarbeet (Beta vulgaris L.cv. saccharifera) in Altıntaş-Kütahya, Turkey during 2016 growing season. The experimental design was a randomized complete block design with three replications. Irrigation methods used in this experiment were sprinkler and drip irrigation systems. The irrigation scheduling was determined by the programme of IRSIS (Irrigation Scheduling Information System) using Penman-Monteith equation. In drip irrigation system, three levels of irrigation were applied as D1.00 (full irrigation), in which irrigation was intended to refill the root zone up to field capacity (FC). In the deficit treatments; the water applied 66% of the FC (D0.66) and 33% of the FC (D0.33) and in sprinkler irrigation system(S1.00), there was full irrigation, in which irrigation water was applied up to the field capacity. Results indicated that irrigation treatments had a significant effect on root and sugar yield. The highest root yield was obtained from D1.00 treatment (13216 kg da-1) and then from S1.00 treatment (12464 kg da-1) and sugar content was 16.28%, followed by D0.66(6794 kg da-1 ) and D0.33(4292 kg da-1 ) treatments, respectively.